اعتراض ،تجمع ، تحصن ، اعتصاب ، شکایت

ما از این مملکت بیرون نمی‌ریم . این مملکت مال ماست . هر کی بخواد مملکت را بفروشه، جلوش می‌ایستیم. دوستانمون روهم تنها نمی‌ذاریم . اگه لازم باشه، همه مون می‌ریم زندان.توی همه این آدمای قدر قدرتی که دارن میگیرن و دستگیر می‌کنن و تیراندازی می‌کنن ، یک نفر پیدا نمیشه که بگه به کدوم دلیل این بچه‌ها را گرفتن؟ فقط می‌خوان بترسونن . ارتباطات را دارن قطع میکنن… همه جا را دارن به باد می‌دن. خوب باید یک عده را هم بگیرن . خوب اگر یک حکومت داره یک چیزو به خارجی واگذار می‌کنه ، نتونه چهار تا دانشجو را بگیره ، چهار تا فعال سیاسی را بگیره، چه جوری اسم خودشو می‌ذاره حکومت؟ما وجه المصالحه شدیم ! دوستان ما را ، اگر ما بترسیم ، آزاد نمی‌کنن . بایستیم . اختلافات را کنار بذاریم . مثال برشت را یادتون باشه که : اول کمونیست را می‌گیرن ، بعد یهودیا را می‌گیرن ، بعد لیبرال‌ها ، بعد میان ما را می‌گیرن . ما باید روی یک نقطه تکیه بکنیم . هر کس در این مملکت فعالیت سیاسیِ قانونیِ مسالمت‌آمیز ، می‌کنه حق آزادی فعالیت سیاسی داره  و هر کس ، مخالف این رفتار عمل می‌کنه ، مستبد هست.

(عبدالله رمضان زاده  ، قبل از دستگیری ، تیرماه 86 )

خانواده  های زندانیان سیاسی

تجمع مسالمت آميز ما

در تاريخ ششم آبان ماه

براي دريافت پاسخ، اولين اقدام ما خواهد بود كه باهدف اتمام حجت براي آزادي عزيزانمان انجام خواهد شد. و اگر مسوولين همچنان تظاهر به نديدن ما و نشنيدن پياممان كه تاكنون هم گوش فلك را كر كرده است، بنمايند و به رويه هاي پيشين ادامه دهند، در گام بعدي دست به تحصن خواهيم زد كه در زمان خود مكان آن را اعلام خواهيم كرد و اگر باز هم نتيجه اي نگرفتيم دست به اعتصاب غذاي دسته جمعي مي زنيم تا آنانكه قدرت؛ چشم و گوش شان را بسته است شايد به خود آيند و همزمان در صورت بي پاسخ ماندن اعتراضات شكايت به نهادهاي حقوق بشري و كيفري بين المللي قرار خواهيم برد.